kendi başına bir dünyada insan olmak ,olası bir bilgi nesnesi değildir..çünkü insan bilinçle yaklaşır.ve bilinç dışı bileşenlerinin ortasındadır.bu anlamda insana sınırlı veya sınırsız demek yanlış olacaktır.insanın sonluluğu ampiriklik içinde görünür.onun sınırsızlığı ise bedeni ve dili ile aynı nitelikteki insanı oluşturan düşlemeli,usdışı tüm parçanın kurduğu öteki ampiriklik içindedir.atomcular bir ilke olarak boşluğu kabul etmişlerdir,çünkü hareket edebilme ve değişimi doğrulamaları gerekmektedir.ve ona varlıkla aynı anlam içinde olan içinde var olmayan şey veya yokluk adını vermişlerdir..o halde boşlukta dengesizlik diye bir kavramda yokluğu getirecektir.ve zizek’in görüşünün aksine yokluk niteliksizdir..denge nitelikler üzerinden önemlidir.doğa üzerinde insanın denge sağlaması teknolojiyle başarı sağlanmış olsa da doğa bilinmezdir..insanın dengesi ise,gereksinimlerinin doyurulduğu sürece sağlanır..sevgi ise gereksinime dönerek insanın ruh hali nede uyum sağlar lakin,sevgi bağımlılığı ve akabinde de özgürlüğü kısıtlar..insan hem gereksinim olarak gördüğü hem de özgürlüğü dilemesi bir çelişkidir.öz gelişim için insanın özgürlüğe ihtiyacı varsa sevgiyle bunu başaramaz..bu anlamda sevginin kötülük olarak değerlendirilmesi bir bakıma doğrudur..
