Yaşamış bir beden anlaşılabilir modeller üzerinden değil anlamsal ilişkilerin nedensellikleriyle kavranmalıdır.bedenimim arkeolojik diliyle varoluşsal bekçiliği,mantık süzgeçlerinin,en derin kartezyen çalışmalarından doğan gerçek,aşka benzemektedir..hem fevkalade,hem de korkutucu,çoğu zamanda karşı konulmaz ve acımasızdır..maddenin dördüncü haliyle belleğime sıkışan akıl hazinesinin aşınmış meteliğini,bilimdışımın içini temizleyerek içimi boşaltamıyorsa ,evreni salt hiçlikten içime nasıl kapsarım.
