‘Bir gün gelecek,
insanların siyah; ama altın gibi parlayan gözleri olacak; onlar güzelliği görecekler, pisliklerden arınmış ve tüm yüklerden kurtulmuş olacaklar, havalara yükselecekler, suların dibine inecekler, sıkıntılarını ve ellerinin nasır bağlamış olduğunu unutacaklar.
Bir gün gelecek insanlar özgür olacaklar, bütün insanlar özgür olacaklar, kendi özgürlük kavramları karşısında da özgür olacaklar. Bu, daha büyük bir özgürlük olacak, ölçüsüz ve bütün bir yaşam boyunca sürecek.
Bir gün gelecek, insanlar savanları ve bozkırları yeniden keşfedecekler, uçsuz bucaksıza açılıp köleliklerine bir son verecekler, hayvanlar yükseklerdeki güneşin altında insanlara, artık özgür olan insanlara yaklaşacaklar ve dev kaplumbağalar, filler, bizonlar birlik içerisinde yaşayacaklar, ormanların ve çöllerin kralları, özgürlüklerine kavuşmuş insanlarla birleşecekler, aynı kaynaktan su içecekler, arınmış havayı soluyacaklar, birbirlerini parçalamayacaklar, bu, başlangıç olacak, bütün bir yaşamın başlangıcı.
Bir gün gelecek, kadınların altın kırmızısı gözleri, altın kırmızısı saçları olacak ve kadınlıklarının şiiri yeniden yazılacak.
Bir gün gelecek, insanların altın kırmızısı gözleri ve şaşırtıcı sesleri olacak; o gün insanların elleri yeniden sevme yeteneğini kazanacak ve insanlığın şiiri yeniden yazılmış olacak ve elleri, iyilik yapabilecek, masum ellerini varlıkların en yücesine uzatacaklar; çünkü insanlar sonsuza değin beklemek zorunda kalmamalılar, beklemek zorunda kalmayacaklar.”
— Malina - Ingeborg Bachmann

potlaç

Hipergrafi/metagrafi

yorumların dışsallaştıcı etkisine rağmen,bensiz varlığının noksanlığına,sensiz tamamlanmamış düşler yığan,muğlak bir istisna haline gelen özneleşmemiş ben nesnel konumumun bir anıtı olarak kalacak...

est moi la vérité qui parle

c'est moi, la vérité, qui parle

ayakkabının konuşmaya başladığını hayal edelim (meta fetişizminin mantığının anahtarıda konuşmaya başlayan bir nesnenin kurgusal büyüsüdür)
mantık kapitalden çalıntıdır...

yorumların dışsallaştıcı etkisine rağmen,bensiz varlığının noksanlığına,sensiz tamamlanmamış düşler yığan,muğlak bir istisna haline gelen özneleşmemiş ben nesnel konumumun bir anıtı olarak kalacak...

Yüzler sahneler hatırlatır, hiç değişmemişçesine çünkü biz orada değişmişizdir

Her yüz, sessizliktir ve diyalogun bir formuna döner

Her bir yüzde sessizlik, nerdeyse kendi başına karakter.

Hep olduğu yerdedir

Yüzler sahneler hatırlatır, hiç değişmemişçesine çünkü biz orada değişmişizdir

Her yüz, sessizliktir ve diyalogun bir formuna döner

Her bir yüzde sessizlik, nerdeyse kendi başına karakter.

Hep olduğu yerdedir

monolog

çağdaş öznelliğin gülünç şeklini yeniden çekmek için yaratılmış olan hafızamı tüm monologlara adayarak görsel şemayı çizdim..

Kadehini dinleme çıldırırsın

Elimden gelmeyen bir o

Bütün trenleri kaçırdım

Saatin kaç suna su

Yarın öleceğiz ha