Öylesine ölüsün ki,canlı olduğunu duymak için uyarı bekliyorsun..tüm uğraşın kendi heyecan ve haz duyumu açlığını doyurmaya yarıyor.çoşkusal yaşamın bomboş,öfke ve zafer duygularının dışında hemen hemen bütün duygularında boğulmuşsun…temsili yaşam yoluyla coşkusal kazançlar sağlanır,sen ise saldırganlık ve yıkıcılıkla,başkalarının aracılığıyla yaşıyorsun ..dediğimde duraksadı…gözlerime baktı ismimi kullanmıyorsun artık dedi..gırtlağımda boğdum adını,şu anda baktığın gözlerim,adını gömdüğüm mezar taşların,birinde mumyalanmış çocukluğunun mermerimsi donuk izleri,ötekinde mumyalanmaya hazırladığın geleceğin..sargı niyetine kullanıyorsun bakışlarımı..nesnel ve toplumsal özden ayrı tuttuğum gerçek özün,ruhsal yaşamın en canlı merkezidir.. ve ben;senin gerçekte neyi hissettiğinle,gerçekte neyi istediğinle,gerçekte neye inandığınla ve neye karar verdiğinle ilgilendiğim kadar kendi sorumluluğunu kendi omuzlarına alma yetisini benim üzerime bıraktın..işte bu özün gelişmesine yarayan tüm etmenler tarafımdan hırpalanıyor..tarafımdan yönlendiriliyorsun..gülümsedi bu hoşuma gidiyor..inanamıyorum.. aşırı başarılı nevrotik boyun duruluğunun temsili olmayacağım…sürükleniyor oluşunun,boşunalığına sebep olmayacağım…lütfen dedi,lütfen…yine başlayacak ve yine terk edilmiş yetim bırakılmış çocuklar gibi acındıracak kendini,ve bu görüntüye sadık kalmayı başarmış bir dürüstlük tablosuyla gözlerini açıp kapatacak..gitmeliyim dedim ve çıktım..biliyorum sonuçtaki bağlığı sevgi olarak yorumlayacak,olumsuz duyarlılığını algılayıp hassas kalbine bağlayacak,ve onun bu bağımlığının sebebi olarak beni ottuturacak..nasıl yorucu bir ilişki bu kendi eylem ve güdülerimi haklı çıkarma özeyip bezeme girişlerimden daha sinsi olmanın ötesine geçmeyen konuşmalar nasıl boşunalık,annesinin gölgesine sığınmış,annesine tapındığı, ilahlaştırdığı gibi ve annesinin kendisine yardım edeceğini beklemek gibi bir bekleyişle,çocukluk deneyimlerinin statik bir tekrarına yönelik eğilimler…ısrarlar ve talihsiz bir çocukluk yakarışıyla,aramalar…annesi olmaktan,sebebi ve nedeni olmaktan niçini olmaktan bıktım,bıkkınlığımdan bıktım..bu ilişkinin böyle yaşıya gelmesinden bıktım..terketmeme psikozuna saplanışımdan bıktım..çekilmez davranıyorum ve çekilmez halime bile saplanıyor oluşundan bıktım..çekilmez davranmaktan bıktım..terk eden ve terk edilen bu yapısal sistematik korku yaşanmadan aşılmayacak sanırım..ve artık yaşanmalı..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder