Yaşama yönelik bir olumsuzlama içine itilmiş,lebensneid derin içerlemeleriyle,varolma karşısında duyulan derin benmerkezcil isteklerin ve dışsal dünyaya ilişkin yansımaların çatışma şiddetini görüyorum,insanların şişirilmeye musait kompozisyonlarında,hayali bir öz gelişmeye yönelik bir aşağılanma şeklinde görüntü veriyor..çephelerinde kendine ve başkalarına düşmanlık ve aşağılık duygusu olarak geri dönüşümü kendi kendini yok oluşunu,paramparça oluşuna seyirci kalması çekici bir intikam alma görüntüsünde yer alıyor..yaşamın önerdiği her şeye hayır demek;kişinin kendisini ortaya koymasının elinde kalan tek yolu olur..bu denli bir yıkıcılığın özgelişmeyi nedenli yasaklayıcı oluşu,her zaman için ağırlık ölçüsüne bağlıdır..ve başkaları karşısında atılan zafer çığlıklarını,kendi yaşamında yapıcı bir şeyler yapmaktan çok daha önemli olduğuna inanların,kafalarında aşağılık bir yumuşaklığın ve sıradanlığın belirtileriyle kendini ele veriyor..özünü yitirmiş ve artık olasılıklarla,olasılıkların gücünü hesaplama girişimleriyle;kendi ağırlık merkezini yitirmiş,ve hasar gören egonun,dışarıdan başka güçler tarafından yönlendirilişi kaçınılmaz bir hal alan insancıklar..aşırı ölçüde uyarlanabilmiş robotlar gibi aynı sözleri tekrar ediyorlar..tek varolma hakkını başkalarına hizmet ederek yararlı bulup,kendi içindeki ağırlık merkezinden yoksunluğuyla verimliliğini,içindeki yönelim duygusuyla başkalarının gözünde yaralı bir hala dönüştürmek için rol yapıyorlar
