ö.ç-23-

Antolojik gerçeğin bir bütün müdahaleyle, ruhumun ideal yanlarını deştiği noktalarda kocaman boşluklar beliriyor. var olan içimdeki mutlak görüntünün ideal varlık alanında bir perspektifle düştüğü,gerçeğin dışında hiç birşeyin kabul görünmediği aklın feda edildiği bir gecenin sabahında ,delik deşik bedenimin ninniye yakın bir beklentiyle inceden sızan karanlığını okşuyorum ellerimle…dudaklarımda gülümsemelerimin tutkuyla cinayetleştiği anların dondurulmuş metafiziksel görüntülerinden dehşete düşüyorum,bakışların değer aşımından dudaklarıma düştüğü bu şiddet ,yankılanarak içinde bulunduğum alanda çöküyor ..bir anda kocaman bir boşluk beliriyor ,önce bakışlarımın sarsıldığı gözlerim çöküyor ,sonra cinayetlere karışmış dudaklarım..içimdeki deprem sarsıntısının düşüncelerimin duyumla korkutulduğu keskin bir çağrının kutsandığı yok oluş çağrıları boşluğa çekiyor beni..boşluğun içinde bir el sarılıyor bana…suretimin bana sarılan elin sahibi olduğunu görüyorum.gayri otantik bir varoluşun izlerini izliyorum..suretimin haz aldığı avuçlarda,kendimi yeniden yaratma özgürlüğüm için bende haz alıyorum..önceden belirlenmiş öze tekrar geçmek için ellerimi sıkıyorum,surettim düşüp bedenime geçiyor ,bakışlarım dudağıma,gülümseyişim gözlerime düşüyor..sahici olmayan bir varoluş daha..