Eflatun mavisi öfkesi,dün geceden beri üzerimde..kıyamet gibi bir gürültüyle,dev bir cam balon dan kaçan sesi,telefonun diğer ucunda,telefonu kapattığımda dahi hala kulağımda soluyan,gerçeğine benzeyiş..hafta sonu yanıma geliyor..benim kararlarımı acımasızca eleştirecek….annemi arıyorum,nasıl üzgün,nasıl kırılmış..
Kararlarını bir daha gözden geçirsen
Sorgulama kısmını geçtim,eyleme dönüştürdüm artık
Üzülmeni istemiyorum,zaten yeterince hayal kırıklığı yaşadın
İnan bana,lütfen inan bana her şey güzel olacak
İnanmaya zorluyorum kendimi
Babam nasıl,çok endişeleniyor hem de çok ,o şartlara uygun yetiştirilmediğini düşünüyor
Her şeye en çabuk alışabilen, insandır anneceğim,
Etrafımdaki herkes ama herkes,yanlış yaptığımı ve hayatımı mahvettiğimi düşünüyor,bunu bana hissettirmek içinde yine sen yapamazsın kelimelerini üzerime tonluk bir toprak gibi döküyorlar..annem bir başka ama,canım canımın yarısı..babam kabullenmekte zorluk çekecek kelimelerine baktığımda daha iyi anlıyorum,üstelik onu da kışkırtmak için elimden geleni yapıyorum izlenimini yaratıyorum sanki..
İki yıl diyordun hani,iki yıl bir hata yapmamaya çalış,işte hiç hata yapmayacağım bir seçim de bulundum..
Kaybol git,bir de orda bir manastır bul,kapat kendini,kendinle seviş
Babacığım,bunu hep istiyordum ama mutlu olacağım inan bana
Ütopik bir dünya kurmuşsun kendine,gideceğin yerde de insanla karşılaşacağını düşünmeden,insan aynı insan olacak
Ben aynı insan olmayacağım ama
Dinlemiyor beni,sıralıyor,dünyanın hiç birin yerinde refah yok diyor,kendi içindeki huzuru,coğrafya değiştirerek ulaşamayacağımı söylüyor söylüyor,kızıyor,ses tonu kırık,bazen kızgınlığının dozunu artırıyor
Gideceğin yer cehennem ve cehenneme kadarda yolun var..
Sonra üzülüyor söylediklerine,prensesim tekrar düşün diyor,olumsuz cevap alınca tekrar köpürüyor….babam ya canım ya,üzüntülerine cevap veremiyorum..kimsede bana cevap vermiyor,oysa sadece beni dinleyen,amaçlarımı,heyecanlarımı,yeni yakaladığım çoşkuları paylaşabileceğim ve bana yanlış yapmadığımı hissedirecek kelimelere nasılda gereksinimsediğim,tek birisi olsaydı yanımda..ve sadece dene bakalım umarım aradığın huzuru bulursun diyebilse…
Belki 5 yıl sonra okuyacağım gitmeden önceki son yazdıklarımı kelimelerimi hislerimi,bunları burada bırakmalıyım ki,muhasebesini yaptığımda doğru ve yanlış arasındaki sınırı görebileyim,kazandıklarımın farkına varayım..sevdiklerimi bırakıyorum,gözü yaşlı,yaşadıklarımla kendimi,fandoru ve 57 model bmw moturumu…bunların dışında hiçi…..
