Anamorfik görsel bir tahrifle, Dile gelmeyen Çığlık…f(
antezi) çöker,sis dağılır ve akla yatkın bir gerçekliğe döneriz..b(
edensiz) organ statüsünde çığlık atan öznenin mekanı bükerek sessiz bir görsel alanında oluşturulmaya çalışdığı ses gerçek,gerçeğin gerçekliğinden daha da gerçektir direnişine geçtiği diegetic mekana geri dönüş..kendi kendini eyleyen el,bilinçdışı kayıp arzuların tesadüfü direnişiyle karşılaşır..tanrıların hoşlandığı küçük şakalar sınıflandırmasına giren tesadüflerden sadece biri olmak için arzunun diyaletiğini bozar.
Somut yaşam dünyasına gömülü olan şey, fazlasından kırılıp yankılaşır,ötekilerin hepsi,bütün bunlara iyi der..yaşam,biçim,ruh,tin olduklarında;ben aşkın kollarıyla mezarı olacağım..hepsinin,yani hiçin…öteki ötekinde olmayan şeyi çalar,moebius şeridindeki kıvrılmış ilişki totaliter cazibenin formülüyle dolaşır..asefalik tutku ve öznesiz ,öznel çekimin yoğunluğunu azaltmak üzere öteki sahnede sine-göz ve standart dikiş prosedürü ile sahne illüzyonunu bozmamaya çalışan prologun telkinsiz etkisiyle,Ben,hakikat konuşuyor…..
