kelime ritm ve üç şizofren.....
Yine de zaman, eyyy zaman..günden güne daha hızlı bir biçimde akıp gidiyor,sessiz ritimle yaşamı parçalara bölüyorsun. richard dadd kendi bölünüşüyle resimlediği ve tüm sembolleri dondurduğu, o meşhur tamamlanmamış tablosu( fairy feller’s master-stroke)gibi bir sessizlikle kendini bölerek yaşamı parçalara ayıran zaman… anlatılandan gösterdiği başka ,ayrıntılardan seslenen ,geriye bir göz atmak için bile durmayan dinlenmek nedir bilmeyen,konaklamadan yolcusun…yanından hızla geçtiklerin,senin yanından hızla geçtiklerini sananların yüzünde,sadece insafsızca tüketilen umutların seninle yarışırken çizdiği duygu var..bu duygu ise tüketilmiş ve gittikçe kendine benzemeyen çizgilerin skarı,tıpkı louis wain’in çizdiği kedilerin sonunda kedi olmaktan çıktığı gibi,tüketilmiş çizgilerin senin hızında anlamı bozduğu gibi…umut beklemek,umut harcamak için gözünü kırpmadan bekleyenler için anlara, akıl ve vakit yetmiyor..gerard manley hopkins’in akılla yarışan ritimlerinin hızında,akıllın gücünün yetmediği,ey akıl,uçurumları olan akıl,korkunç dimdik ve de derin,kolaylık göster hadi dediği gibi bir bekleyişle,akıldan umut beklemek yetmiyor senin hızın karşında… hırsla çiğnenip,tüketim bağımlılığıyla harcanan umutları,yutmak için dörtnale koşarak açıyorsun ağzını..kimin kiminle yarışı senin hızında gerçek ki,eyyy zaman…ne kelime,ne resim,ne ritim……
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder