Yaşamın spontan koreografisinde, temel öğelere geri dönmeyi yapım kaygılarından uzaklaşmayı aktör yok metin yok, yok olmasını sende isterdin.
Kişilik mi ?
başkalarının gözünde bu kişiliği dışa vuran işaretleri değiştirmeye başladığında tıpkı konuşanı susturma,işitene masum görünme isteğini bomboş bakışlarda sabitleyen,kıpırtısız suç ortaklığı işaretini,saf tebessümlerin ardına gizleyen cümleciklere dönerek mor ötesi bir aleme aitmişçesine göremeyen ve ona yaklaştığında maruz kaldığı geçici körlükle adeta bir başkalaşımın geçici tazeliğini bulan ve bu kendine seslenen cümlecik o ahenkli kaçak varlığını bir rayihanın mırıltısıyla onaylarken ,artık kendini sürgünde ve yalnız hissetmeyecekti..bu cümleciğin taklit etmeye yeniden yaratmaya çalıştığı şey mahrem bir hüznün büyüsü, ifşa edilmeyen özün titrek şart koşulan törenlerin saniyelik işitilir huzuruydu
